De sigaret is deel geworden van je leven. Niet alleen na een lange dag maar ook gewoon tussendoor. Als overgang tussen twee taken. Als beloning na iets wat af is. Als even niks hoeven. Als het enige moment waarop niemand iets van je wil. Even geen werk. Geen partner. Geen kinderen. Geen verantwoordelijkheden. Alleen even kunnen uitademen.
Alleen wil je er nu van af. Je hebt jezelf al zó vaak beloofd dat je ging stoppen. Na dit pakje. Na deze drukke periode. Na de vakantie. Maandag écht. Maar iedere keer komt er weer een moment waarop je denkt: ik trek dit nu gewoon even niet zonder sigaret.
Misschien ben je op een punt gekomen waarop je het jezelf niet meer durft te beloven. Omdat de teleurstelling als het weer niet lukt inmiddels groter voelt dan de hoop dat het deze keer wel lukt. Dus blijf je liever niet proberen dan opnieuw te falen.
En dan is er het schuldgevoel. Want je bent sterk, gedisciplineerd en verantwoordelijk. Niet omdat anderen dat van je verwachten maar omdat het gewoon is wie je bent. Dus ergens denk je: waarom krijg ik álles voor elkaar behalve dit? Het is de vraag die jij jezelf alleen in stilte afvraagt. Want hoe praat je erover met anderen als je het zelf nog niet snapt? Als het gewoon niet past bij wie jij bent?
En toch blijf je hangen. Want een deel van jou wil écht stoppen maar een ander deel denkt meteen: hoe moet ik ooit ontspannen zonder dit momentje? Hoe krijg ik alles gedaan zonder mezelf uit te putten? Hoe hou ik mijn leven vol zonder die sigaret? Die sigaret hoort bij jou. Hij is je steun, je constante, je vaste punt in een drukke dag. Misschien heb je zelfs wel eens gedacht: ik ben gewoon een roker. Niet als oordeel maar gewoon als feit. Want wie ben ik eigenlijk zonder die sigaret?
Het gekke is: je weet het allemaal al. Dat het niet goed voor je is. Wat het kost. Wat het doet met je lichaam. Soms smaakt een sigaret niet eens lekker en steek je hem toch op. En dan denk je: wat sta ik hier nou toch te doen? Soms voel je aan alles dat je lichaam moe begint te worden. Je ademhaling. Je energie. Dat gevoel van altijd "aan" staan.
Maar stoppen voelt alsof je het enige stukje rust afpakt van iemand die het al zo druk heeft. En die iemand ben jij zelf.
