Misschien herken je die knagende last in dit soort momenten:
’s Ochtends, als de kinderen uit bed moeten, de broodtrommels gesmeerd en iedereen op tijd de deur uit: je bent al uitgeput voordat de dag echt begint. Je voelt de stress meteen oplopen en merkt hoe je al in de min begint.
Op werk, met een volle agenda en de druk om alles goed te doen: je gunt jezelf nauwelijks pauze, maar halverwege de dag loopt je hoofd vol. Dat moment buiten met een sigaret ís je manier om even te ontladen — en zonder dat merk je dat je moeilijker die energieke, enthousiaste versie van jezelf vasthoudt die iedereen (inclusief jij) zo waardeert.
Bij de overgang van werk naar thuis: je hoofd zit nog vol met de dag, maar thuis wil je rustig en liefdevol binnenkomen. De spanning sijpelt makkelijk door naar je gezin, terwijl je juist die zachte, aanwezige moeder wilt zijn.
Tijdens het sporten of afspreken met vriendinnen: je kijkt ernaar uit, maar het lukt niet altijd om echt te ontspannen. Alsof je nét niet helemaal in het moment zit.
En ’s avonds, als het huis eindelijk stil is: je hebt eigenlijk geen trek meer, maar dat ene moment voelt als het enige stukje van de dag dat nog écht van jou is. Zonder dat blijft je hoofd aanstaan en neem je de dag met je mee de nacht in.
En ergens voel je ook: dit begint je steeds meer tegen te werken.